آه آه آه

تا چه اندازه دلم تنگ و گرفته است.

شبان و شبانی.

بیگانگی و شیدایی.

...

شبان سخت در دودلی به سر می برد!

ناید که از این میکده روزی به در آید!

باشد که می ِ ناب بیابد!!!!

روزی در رمه ی شبان بیماری سهمگینی افتاد، آنچنان دهشتناک که شبان پیش تر هرگز ندیده بود. پس همه ی گوسپندان شبان به بیماری دچار گشتند و تک-تک از پا در آمدند. مگر دو گوسپند که جان به در بردند و از مرگ از بیماری گریختد! یکی نر و آن یک دگر ماده!

در شهر، هر گوشه و کنار-اش، سخن از شبان و گوسپندان-اش بود، و همه ی موسی باوران
اندیشه-شان را بر این استوار کرده بودند که ناباوری به خدای موسی هیچ آینده ای مگر نگون ساری و بد بختی در بر نخواهد داشت. همان گونه که شبان دچار-اش شده بود.

و موسی نیز همین پیش آمد را دست آویزی کرد تا بدان مردمان بیشتری را به سوی خود خواند!

در دگر سوی دشت، شبان، سرخوش و شادمان از گفت و گویی که با چوپان ِ چوپانان داشت،با خود زمزمه میکرد:

"سپاس آسمان و زمین را سزد،که این برترین نژاد را بر من هویدا ساخت؛ نژادی که از سهمگین ترین بیماری ها جان به در برده. به راستی که از آمیزش ایشان--آن تنها دو گوسپند به جا مانده--مرا رمه ای پدید خواهد آمد که هیچ بیماری ای در آن رخنه نخواهد کرد و همیشه ایمن خواهد ماند از گزند!
سپاس آسمان و زمین را سزد!!!"

پيام هاي ديگران ()

لینک

چهارشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٦ - شبان نمیدانم گرا

 موسی زبان گشود:

"به سوی من آیید که هر چه خواهید را در من توانید یافت، که این همانی است که خداوند-ام مرا بخشیده!"

پس شبان ناگاه به یاد گفته ی چوپان ِ چوپانان افتاد که پیش تر او را گفته بود:

 "شبان! تنها آن کسی می داند چه کند، که می داند چه هست!"

 پس در اندیشه فرو رفت:

"آن شبانی می داند که گوسپندان-اش را رهسپار کدامین سبزه زار کند که دشت را به نیکی می شناسد!"

" ای موسی من در تو سبزه زاری نیافت-ام پس به سوی-ات نخواهم آمد!"

شبان در خامُشی خود نشسته بود، دست بر چانه، پنبه ی اندیشه ی خویش می زد؛ به آن همه هیاهوی اندیشید که پیش تر در دل داشت و اکنون گردش نشسته بود بر یکنواختی پندارش. و آن همه دوگانگی که در زندگی-اش زیسته بود!

پس شبان آن چنان بر انگیخته شد که خامُشی پیش از توفان-اش شکست و از دخمه-اش بیرون جهید و در دامنه ی کوه فریاد بر آورد:

آه که سخنهای-ام چه بسیار است...

روزی شبان یکی از دوستانش را به راه دید، دخترکی زیبا روی و مه چهره، پس دست بر شانه های او نهاد و در آغوش-اش گرفت و سخت فشرد و از روی مهربانی بوسه ای بر گونه-اش نهاد!

پس دخترک که سخت شگفت زده شده بود خود را پس کشید و شکیبانه(!) به شبان گفت:

"ای زنان از مردان دوری کنید و ای مردان از زنان؛ که این دستور خداوند است و اوست که سرشت مردمان را بهتر از هر کس می شناسد!!!......و هر که از دستور او سرپیچی کند، جایگاه-اش هیچ کجا نیست مگر دوزخ!"

"ای شبان این سخن موسی است، پس دور بایست که مرا تاب آتش دوزخ نیست!"

پس شبان در آن هنگام نه اندیشید و نه زمزمه ای کرد و نه هیچ بر زبان آورد!!!

تنها، در سکوت خود شکست و گریست و مُرد!

موسی با مردم همی گفت:

"دخترانتان را تا پیش از آنکه خونی ببیند روانه ی خانه ی شویهایشان کنید، اگر می خواهید رستگار شوید!"

 پس شبان زیر لب زمزمه نمود:

"رستگاری مان هنگامی خواهد بود که خواهش پلشت پنداری همچون تو را برآورده  نکرده باشیم، و دختر بچه ی پاک و مهر نشکافته مان را، در چنگال همچون تو درنده منشی، رها نسازیم!!"